wpadli na dzień do Tomaszowa?"
Idąc dalej tropem Tuwima, postanowiliśmy wpaść na dni kilka i nie do Tomaszowa, lecz do Nałęczowa. To właśnie miejsce wybrał Michał na podróż-niespodziankę, o której pisałam. Nieznanymi wodami, na które się udawaliśmy, okazały się wody zdrojowe Nałęczowa. Miasto znane z mikroklimatu dobrego dla serca, znane jest również miłośnikom literatury, bowiem w tym miejscu żyli i tworzyli m.in. Prus, Żeromski, Nałkowska, Sienkiewicz, Ewa Szelburg-Zarembina, czy Stanisław Witkiewicz (to dzięki niemu architektonicznie miasto przypomina podhalańskie miejscowości). Miejsce więc idealne dla kogoś, kto nie tylko literaturę uwielbia, ale i sam próbuje tworzyć. A wiadomo, czy może przebywanie pod jednym dachem z duchem Prusa, nie natchnie przypadkiem do stworzenia dzieła na miarę "Lalki"?
Zatrzymaliśmy się w pensjonacie "Ewelina". Do polecenia ze wszech miar. Pensjonat z duszą, chyba najlepiej określić to tym jednym stwierdzeniem. Z duszą wyżej wymienionego Bolesława Prusa, oczywiście :) Naprawdę, jak gdyby czas zatrzymał się na początku wieku XIX, a wszystko, aż do obecnego wieku, było tylko odnawiane i odrestaurowane. W jednym miejscu mieści się i galeria i pensjonat i kawiarenka, do której w niedzielne popołudnie schodzi się cała śmietanka Nałęczowa. Oprócz właścicielki - pani Eweliny - w pensjonacie "zarządzają" dwie kobiety, jedna młodsza, druga starsza, przyjmując przyjezdnych ze szczerym uśmiechem, podejmując ich dobrym słowem i roztaczając wokoło aurę przyjaznego, rodzinnego miejsca. Pokoje urządzone są z jednej strony w lekko podhalańskim stylu, z drugiej eleganckie, dopieszczone pod względem dodatków, bardzo przestronne- nasz apartament składał się właściwie z dwóch pokoi z łazienką, tarasu i kolejnego pokoju z dwoma łóżkami, do którego wchodziło się po schodach. Przestrzeni było więc sporo.
Można powiedzieć, że Nałęczów zdecydowanie nie jest miejscem, które się zwiedza. W Nałęczowie się przebywa, ot co! I to jest najpiękniejsze. Cały Nałęczów da się przejść bowiem w niecałe 2 godziny, podczas których można zobaczyć Miejski Ośrodek Kultury (wraz z kinem), zwiedzić bardzo ładny Kościół, zejść w dół ulicą Graniczną, by znaleźć się w okolicach urokliwego Targu Pod Łabędziem, przejść koło dworca PKS i zawrócić znów w stronę Parku Zdrojowego, który mieści w sobie wszystkie przyjemności tego świata: kompleks Term Pałacowych, basen Atrium, oraz Pałac Małachowskich i Muzeum Bolesława Prusa; znajdują się tam również Palmiarnia (nie mylić z palarnią) i dwa połączone Domy Zdrojowe, w których znajdują się odpowiednio: pijalnia czekolady i pijalnia wód źródlanych.
W basenach Atrium można zażyć kąpieli w białej glince, co zresztą uczyniliśmy już pierwszego dnia. Biała glinka co prawda wysuszyła trochę cerę, ale mimo wszystko warto skorzystać z tej przyjemności; ja osobiście przyrównałabym ją do kąpieli w piaskowym budyniu, a to dlatego, że w partiach centralnych glinka była wręcz gorąca (ok. 40 stopni Celsjusza), na obrzeżach natomiast glinka była chłodna i ścinała się, dokładnie jak budyń :)
W Termach Pałacowych mieści się natomiast sanus per aquam, czyli ukochane przez kuracjuszy SPA, ilość zabiegów niestety jest ograniczona (zlikwidowano część zabiegów mieszczących się w innym budynku, ale dlaczego w sumie nikt nam nie wyjaśnił), należy jednak przyznać, że te, które są wykonywane, są na bardzo wysokim poziomie.
Odprężeni i zrelaksowani po masażach klasycznych i po rozgrzewającym fango (masa będąca mieszaniną parafiny i pyłu wulkanicznego układana na plecach), udaliśmy się do Palmiarni, napić się wody z trzech źródeł: Celiński, Miłość i Barbara. Miłość chyba była najbardziej żelazowa. Czy też żelazna :) Palmiarnia pełna była oczywiście roślin tropikalnych najróżniejszego pochodzenia, co dziwne, nie było tam aż tak parno, jak zazwyczaj w tego typu miejscach bywa. Na rozgrzewkę więc wzięliśmy piwo, a to, które tam sprzedawano było żurawinowe. Michał zaproponował, coby wyprodukować piwo na bazie tychże wód źródlanych, niestety pomysł nie został podchwycony przez panią opiekującą się dobytkiem Palmiarni, a szkoda.
Notatka rozrasta się niepostrzeżenie do rozmiarów artykułu o Nałęczowie, wspomnę więc może szybciutko jeszcze o tamtejszym jedzeniu - jadaliśmy w domu, tzn. naszym pensjonacie i to był naprawdę dobry wybór, porcje sowite, mogliśmy bez problemu zregenerować siły po basenie, pewnego razu wybrałam polędwiczki w sosie grzybowym z opiekanymi ziemniaczkami, Michał zaś polędwiczki w ziołach (saute') i tak podjadaliśmy sobie z talerzy, jedno danie smaczniejsze od drugiego, pycha! Do rzeczy z serii ważny drobiazg, należały obrazy, które można było podziwiać w części kawiarniano-restauracyjnej, a także przepiękny, zabytkowy zegar w pokoju jadalnym, w którym spożywaliśmy śniadania (nie żadne szwedzkie bufety, tylko porządne śniadanka, którymi nawet ja się najadłam!).
W Nałęczowie doświadczyć można innego wymiaru czasu. Ludzie spacerują wolniej, oddychają głębiej. Życie koncentruje się wokół parku, targu, Kościoła, uzdrowisk. I powstaje w przyjezdnym mieszczuchu odwieczne pytanie: "a może by tak rzucić to wszystko i przenieść się do Nałęczowa?"
